مــوج وحشـــی

‌در جوی زمان، در خواب تماشای تو می‌رویم.

‌سیمای روان، با شبنم افشان تو می‌شویم.

پرهایم‌؟ پرپر شده‌ام. چشم نویدم، به نگاهی تر شده‌ام

‌این سو نه، آن سو‌یم.

و در آن سوی نگاه، چیزی را می‌بینم، چیزی را می‌جویم.

سنگی می‌شکنم، رازی با نقش تو می‌گویم.

برگ افتاد، نوشم باد‌: من زنده به اندوهم.

ابری رفت، من کوهم‌: می‌پایم. من بادم‌: می‌پویم.

‌در دشت دگر، گل افسوسی چو بروید، می‌آیم، می‌بویم.

سهراب سپهری

از دفتر: «شرق اندوه»