مــوج وحشـــی

می‌خورد هر دم ورق اما

هیچ‌کس او را نمی‌خواند

برگ‌ها را می‌دهد بر باد

می‌رود از یاد

هیچ‌چیز از او نمی‌ماند

بادبان کشتی او در مسیر باد

مقصدش هر‌جا که بادا باد!

بادبان را ناخدا باد است

لیک او را

هم خدا

هم ناخدا

باد است!

قیصر امین‌پور

از دفتر: «تنفس صبح»