من سایه‌ای از نیمه‌ی پنهانی خویشم

تصویر هزار آینه حیرانی خویشم

 

صد بار پشیمانی و صد مرتبه توبه

هر بار پشیمان ز پشیمانی خویشم

 

عالم همه هر چند که زندان من و توست

از این همه آزادم و زندانی خویشم

 

تا در خم آن گیسوی آشفته زدم دم دست

چون خاطر خود جمع پریشانی خویشم

 

فردایی اگر باشد باز از پی امروز

شرمنده چو حافظ ز مسلمانی خویشم

 

حافظ مگر از عهده‌ی وصف تو برآید

با حسن تو حیران غزلخوانی خویشم


قیصر امین‌پور

از دفتر: «دستور زبان عشق»