مــوج وحشـــی

با نفس‌هاي شبم پيوندي است.

پرتويي لغزد اگر بر لب او،

گويدم دل: هوس لبخندي است.

***

خيره چشمانش با من گويد:

كو چراغي كه فروزد دل ما؟

هر كه افسرد به جان، با من گفت:

آتشي كو كه بسوزد دل ما؟

***

خشت مي‌افتد از اين ديوار.

رنج بيهوده نگهبانش برد.

دست بايد نرود سوي كلنگ،

سيل اگر آمد آسانش برد.

***

باد نمناك زمان مي‌گذرد،

رنگ مي‌ريزد از پيكر ما.

خانه را نقش فساد است به سقف،

سرنگون خواهد شد بر سرما.

***

گاه مي‌لرزد باروي سكوت:

غول‌ها سر به زمين مي‌سايند.

پاي در پيش مبادا بنهيد،

چشم‌ها در ره شب مي‌پايند!

***

تكيه‌گاهم اگر امشب لرزيد،

بايدم دست به ديوار گرفت.

با نفس‌هاي شبم پيوندي است:

قصه‌ام ديگر زنگار گرفت

سهراب سپهری

از منظومه: «مرگ رنگ»